Dlaczego jestem ciągle zmęczona?

Związana jest ona ze zmniejszeniem liczby krwinek czerwonych lub zawartej w nich hemoglobiny – białka transportującego tlen w naszym organizmie. W rezultacie różne narządy wewnętrzne (w tym serce i mózg) są niedotlenione i gorzej funkcjonują. W łagodnych postaciach anemii symptomy są nieuchwytne, może wystąpić jedynie spadek energii i tendencja do częstszego i łatwiejszego zmęczenia. W ostrzejszych postaciach wysiłek może wywołać brak tchu, łomotanie serca i szybszy puls. Ostra anemia powoduje ataki omdlenia, bladość cery, zawroty i bóle głowy, szum w uszach, brak apetytu. Anemia najczęściej jest spowodowana brakiem żelaza. Jej przyczyną bywa też niedobór witaminy B12, kwasu foliowego, oraz wszystkich innych składników niezbędnych do produkcji erytrocytów. Zdarza się ona kobietom obficie miesiączkującym, przewlekle chorym, może się również rozwinąć w wyniku utraty dużej ilości krwi np.: w trakcie operacji lub w wypadku.

Morfologia krwi z rozmazem, oznaczenie w surowicy poziomu żelaza.

O cukrzycy, zarówno typu I, jak i typu II mówimy wówczas, gdy we krwi krąży nadmierna ilość glukozy. Dzieje się tak, kiedy specjalne komórki trzustki w wyniku działania różnych czynników produkują zbyt mało insuliny, lub komórki stają się oporne na jej działanie. Głównym zadaniem insuliny jest bowiem regulacja gospodarki węglowodanowej w organizmie. Brak insuliny lub jej niedostatek prowadzi do nagromadzenia we krwi dużej ilości glukozy, której część dostaje się do moczu, a jednocześnie występuje brak glukozy w komórkach całego organizmu. Następstwem tych zmian biochemicznych jest wzmożone pragnienie, łaknienie, oddawanie dużych ilości moczu, postępujące wychudzenie i osłabienie organizmu, ospałość. Jako wyraz pogłębiających się zmian występują nudności, wymioty, pogłębiające się zmęczenie i wyczerpanie, senność aż do stanu śpiączkowego włącznie. Następstwem cukrzycy jest również uszkodzenie naczyń krwionośnych oczu, nerek, postępująca miażdżyca i jej konsekwencje.

Oznaczenie poziomu glukozy we krwi. Dodatkowo na zlecenie lekarza wykonuje się doustny test tolerancji glukozy.

O niewydolności mówimy wówczas, gdy nerki niedostatecznie oczyszczają krew z substancji toksycznych, powstających między innymi w procesie przemiany materii. Toksyny gromadząc się w organizmie zakłócają pracę wielu narządów. Niewydolność nerek może być następstwem cukrzycy, nadciśnienia, nie leczonych zapaleń miedniczek lub kłębuszków nerkowych. Grozi uremią (mocznicą) czyli zatruciem całego organizmu. Najczęstsze objawy to: brak energii, ociężałość, kłopoty z oddychaniem, duszności zwłaszcza pod koniec dnia. Niewydolności nerek towarzyszy brak apetytu, utrata wagi, nudności, opuchnięcie i drętwienie rąk, obrzęk twarzy, bóle głowy.

Wirusowe zapalenie wątroby wywoływane jest najczęściej przez wirus żółtaczki typu B i C. Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z krwią chorego. Czasem żółtaczka pojawia się bez żadnych dolegliwości wstępnych. Najczęstsze objawy zakażenia to objawy grypopodobne czyli: gorączka, osłabienie powodujące, że nawet najprostsze czynności sprawiają trudność, senność, brak apetytu, nudności, brak koncentracji. Dodatkowo może pojawić się zażółcenie skóry i białek oczu.

• HBS Ag;
• przeciwciała anty-HCV;
• ALAT;
• AST.

O nadczynności tarczycy (hipertyreozie) mówimy wówczas kiedy gruczoł tarczowy produkuje i uwalnia do krwioobiegu nadmierne ilości swoich hormonów: tyroksyny i trójjodotyroniny, które to kontrolują metabolizm organizmu. Zwykle nadczynność tarczycy przebiega ze wzrostem przemiany materii i zwiększeniem produkcji energii cieplnej co jest powodem zmniejszenia masy ciała, nadmiernej potliwości. Następuje pobudzenie układu nerwowego co prowadzi do chwiejności emocjonalnej, drażliwości, bezsenności a co za tym idzie ogólnego osłabienia i wyczerpania. Inne powikłania to: zaburzenia akcji serca, wypadanie włosów łamliwość paznokci, biegunka, skąpe i rzadsze krwawienia miesięczne, osteoporoza.

Należy oznaczyć poziom hormonu TSH (hormon przysadki) oraz hormony tarczycy: FT3 i FT4.

O niedoczynności tarczycy (hipotyreozie) mówimy wówczas, kiedy gruczoł tarczowy produkuje zbyt małą ilość hormonów, zwłaszcza tyroksyny. Hormony tarczycy regulują przemianę materii w organizmie, więc ich niedobór powoduje zwolnienie metabolizmu. Dochodzi do spadku aktywności intelektualnej i fizycznej, senności, osłabienia, ospałości. Mimo braku apetytu chorzy przybierają na wadze. U kobiet pojawiają się obfite i częste miesiączki. Nie leczona choroba może prowadzić do niepłodności, miażdżycy, nadciśnienia tętniczego, a w konsekwencji choroby wieńcowej. Poziom hormonów tarczycy często się obniża z powodu braku jodu i w okresie menopauzy.

Należy oznaczyć poziom hormonu TSH (hormon przysadki) oraz hormony tarczycy: FT3 i FT4.